Bardzo często pacjenci pytają: „A jak inni przez to przechodzą? Co mówią? Czy czują to samo, co ja?”. W tym pytaniu kryje się pragnienie zrozumienia siebie w nowej rzeczywistości i upewnienia się, czy to, co czujemy, jest „normalne”. Historie innych mogą pomóc dostrzec podobieństwa, które dają poczucie wspólnoty, ale także różnice wynikające z wyjątkowości i niepowtarzalności każdego z nas.

Większość pacjentek mówi o utracie dotychczasowego stylu życia, o pustce i traumatycznym oczekiwaniu na powrót do zdrowia i dawnych aktywności. Paradoksalnie Alicja przeżywa ten czas jako nowe i lepsze życie. Ma wrażenie, że „przywołała” chorobę, by ta wyciągnęła ją z dotychczasowego "błądzenia".